نگاهي به مسافرخانه فردوسی ملایر
در ایران به مکان‌های ارزان‌قیمت شبانه‌روزی، مهمان‌پذیر و مسافرخانه گفته می‌شود.

 

در نیمه اول قرن چهاردهم خورشیدی ساخت مسافرخانه‌های ارزان‌قیمت در شهرهای مختلف ایران گسترش یافت و در شهرهای مختلف این مکان‌ها در میادین اصلی شهر، دروازه‌های ورودی و نیز در مجاورت گاراژهای مسافرتی ساخته شدند.

در فرهنگ لغات، مسافرخانه جایی‌که مسافر فرود می‌آید، جایی‌که مسافر منزل کند، میهمان‌خانه و منزلگاه مسافر تعريف شده است.

مسافرخانه فردوسی، در ابتدای خیابان شهید وفایی(بروجرد) در کنار مجموعه بازار قدیمی ملایر واقع شده که در گذشته کاربری آن اسکان مسافران بوده اما در حال حاضر غیرفعال است.

قدمت  این بنا به اواخر دوره قاجاریه می‌رسد که مطابق اسناد موجود مالک ملک عمارت فوقانی مسافرخانه فردوسی مرحوم "حجت‌الاسلام حاج شیخ‌باقر محسنی" بوده که درحال حاضر سرقفلی شش دانگ آن متعلق به ابوالقاسم حمیدی و حسین ذوالفقاری است.

 جداره خارجی این بنا که مشرف به خیابان شهید وفایی است دارای 10 ستون چوبی به قطر 40 سانتیمتر با پوشش آجرهای 20*10 به ارتفاع 4 متر، 10  زنجیره با عرض 60 سانتیمتر با آجرهای 20*20 با عرض دهنه 4 متر و 10 طاق نما با آجرهای تزئینی است.

مسافرخانه فردوسی همچنین دارای 13 اتاق و یک ایوان به طول 33 متر و عرض 2 متر است که 8 اتاق آن در طول سراسری ایوان اجرا و 5 اتاق دیگر در پشت اتاق‌های مذکور قرار گرفته که راه دسترسی به آنها از طریق درب ورودی خیابان شهید وفایی پس از طی چند پله است.

مصالح به کار رفته در مسافرخانه فردوسی از سنگ درپی، خشت خام در دیوارها، آجر در پایه‌ها و زنجیره‌ها و در نما از آجرهای تزئینی و از چوب در ستون‌ها استفاده شده است.

 پوشش سقف با تیرچوبی و پروازبندی به صورت جناقی، پوشش حصیر، شفته‌ریزی و اندود کاه‌گل اجرا شده است.

به جز نمای بیرونی بنای مسافرخانه فردوسی که جزو جداره و بدنه با ارزش شهری محسوب می‌شود و مشخصات آن ذکر شد، متاسفانه مابقی بنا( اتاق‌ها و ...) تخریب شده و نیاز به بازسازی اساسی دارد که می‌توان با مرمت و بازسازی مسافرخانه جان تازه‌ای با کاربری سفره‌خانه یا همان مسافرخانه به این بنا بخشید.