منطقه حفاظت شده لشگردر با گونه های متنوع گیاهی و جانوری واقع در جنوب و جنوب شرق ملایراست.به دلیل تنوع گیاهی و جانوری،یکی از مراکز مهم جاذبه های اکو توریستی میباشد.این منطقه توسط حفاظت محیط زیست استان همدان از سال 1369 به عنوان منطقه حفاظت شده اعلام گردیده است.

 

 

منطقه حفاظت شده لشگر در بين E4858 طول جغرافيايي و N3412 عرض جغرافيايي در شرق و جنوب شرقی شهر ملایر واقع شده است.مساحت آن 16071 هكتار مي باشد.

این منطقه به سبب ویژگی‌های طبیعی، دارای تنوع گیاهی و جانوری مناسبی بوده و از اکوسیستم‌های پویا و تا حدودی بکرِ استان همدان محسوب می‌شود. بلندترين ارتفاع منطقه 2758 متر از سطح دريا ارتفاع دارد . اين منطقه به جهت برخوردار بودن از شرايط لازم، ابتدا در بهمن ماه سال 1363 به عنوان منطقه شكار ممنوع و سپس در اسفندماه سال 1369 به جهت بهبود شرايط اكولوژيكي و خصوصا زيستي با تلاش مجموعه پرسنل اداره كل حفاظت محيط زيست همدان و با تصويب شورايعالي حفاظت محيط زيست ،عنوان منطقه حفاظت شده را از آن خود كرد . اين منطقه به لحاظ موقعيت طبيعي و توپوگرافي داراي سه وضعيت كوهستاني,تپه ماهوري و نسبتا دشتي مي باشد .مناطق كوهستاني زيستگاه كل و بز و مناطق تپه ماهوري زيستگاه گونه حمايت شده قوچ و ميش ارمني مي باشد و مناطق دشتي نيز به سبب تغيير نوع كاربري زمين از جانب روستائيان به صورت كشت باغات انگور درآمده است . گونه هاي جانوري منطقه حفاظت شده لشگردر به سبب سيماي كوهستاني،عدم دسترسي آسان به تپه ماهورهاي چشمگیر و پوشش گياهي نسبتا مناسب، از ديرباز محل توجه بوده است، گرچه تعداد این گونه های جانوری در ساليان اخير سير نزولي شديدی را طي كرده، اما پس از اعلام  این منطقه به عنوان منطقه حفاظت شده وحراست آن، احياء گونه های جانوری روند مطلوبي را طي نموده است . از پستانداران منطقه مي توان به پازن . گوسفند وحشي . گرگ . شغال . روباه . تشي . خرگوش . گوركن . كفتار و رودك و از پرندگان به كبك . تيهو . باقرقره . عقاب طلايي . فاخته . دليجه . كمر كلي .پری شاهرخ. چکچك و از خزندگان به انواع مار اشاره نمود.

 ویژگی و سیمای عمومی منطقه (شامل وضعیت توپو گرافی، چشم انداز، پوشش گیاهی و گونه های شاخص گیاهی، وضعیت عمومی حیات وحش و گونه های شاخص و کریدورها)

این منطقه با سیمای کوهستانی در ارتفاع متوسط از سطح دریا در نقاط کم ارتفاع 1750 متر و در نقاط مرتفع 2928 متر قرار دارد. طی دوره آماری بیست ساله میانگین بارندگی سالیانه منطقه برابر با 8/288 میلی متر و میانگین سالانه دمای منطقه برابر با 40/13 درجه سانتی گراد بوده است.تیپ اقلیمی منطقه به روش دومارتن نیمه خشک و طبق روش آمبرژه خشک سرد تعیین شده است. جهت وزش باد از جنوب به سمت شمال جریان دارد. این منطقه دارای 11 چشمه دائمی به نام هاي قمشلي ، كله بيد ، دره غار ، سي يك ،گيچك ، اوضامن، سلطان آباد ، اوزون دره ، چشمه نثار ، چشمه  نقلي و پير مهدي مي باشد. براساس مطالعه رستنی های منطقه ، تاکنون 266 گونه گیاهی متعلق به 184 جنس و43 خانواده شناسایی شده اند و از این تعداد 28گونه اندمیک ایران میباشد. خانواده (Asteraceae composite) با داشتن 31 جنس و42 گونه بزرگترین تاکسون موجود در منطقه می باشد. از گیاهان دارویی منطقه می توان کنگر، کاسنی، ریواس، کاکوتی، شیرین بیان ، بارهنگ و پونه را نام برد. گياهان علفي و بوته اي، پوشش گیاهی غالب منطقه را تشكيل مي دهند اما تك درختچه هايي نيز در ارتفاعات مياني منطقه بصورت پراكنده ديده مي شوند، از درختچه هاي مهم منطقه می توان به گونه هاي زالزالك، انجير، بنه، سماق ، زرشك و بادام كوهي اشاره کرد. گونه هاي بوته اي و علفي منطقه شاملِ كلاه مير حسن ، انواع گون ، علف بادبزني، نخود وحشي، كنگ، علف چاي ، زنبق وحشي ، اسپند، شكر تيغال، لاله واژگون، ريواس ، كاروان كش ، بومادران و آويشن مي باشند.

 

وضعیت عمومی،اقتصادی واجتماعی

تعداد 16 روستا در اطراف منطقه وجود دارد که  شامل ازناو ، سلطان آباد ، قلعه جوزان ، پير خداوردی ، چشمه قاضي ، جوزان ، جوراب ، ازناوله ، احمدیه ، میشن ، کمازون ، زنگنه سفلی وعلیا، احمد روغني ، ازناوله، کساوند  میباشند كه همه اين روستاها در محدوده مرزي منطقه قرار گرفته اند .

  جاذبه های اکوتوریسمی

تنوع پوشش گیاهی و وحوش منطقه از جاذبه های اکوتوریسمی منطقه است.