اََ یَه نِشدی پشت ماشین ، دِ ملایر ، هُنرَه

بوق بَق ماشیناشَم به خدا ، سَر ، مِورهَ

تاکسیا هرجا بَخوان وایمسَنُ ، را ، نمیدَن

آخِه دَر بَسیَنُ ، یی ، نَفره ، جا ،نمیدن …

 

وَر گرفتَه همه یِ خیابُن ، موتور سُوار…

نِمیشَه رد بَشی اَ تُر پیادَه رو ، برار …

اَیه ، با ماشین خُوتَم یه رو اَ خونهَ دِ رای

دَسه ي قبض جریمَه بت میگَه :آهای نیای

پارک ماشین که دیَه نِو ، شده عین کیمیا

اَ یَه ، سوزَ نَم بَنازی ، دیَه دامُون ، نِمیا

تازَه ،ای روزا، برَت جَر ثَقیلَم ، اومدَه …

ضربش اول به سر مَشدی عقیلَم ، اومدَه

یه رو ، ای خیابو نا ، مسیر ، گاریا بیدَن

ای همَه ، ماکسیما و مرسِدسا کجابیدن ؟

اِن قَدر، تریلی و زانیتا و باری  ،نَوید …

دِ مین کوچا ، به جز دوچرخهُ گاری نوید

جَفَر آقا* بیدُ یه تاکسی ، دِ ای آخریا

دوسه تا درشکه یَم منتظر مسافرا …

کوچَه خلوت مِه بیدِم توبیدیُ دردِ دلا

همه یِ خیابُنایِ مِزَدیم ، دِ زیر پا …

کاشکی ابر دلِمون عین قدیما مِشُدن

گرکِ کوچَه خیابونا ، کمی وا مِشُدن

میشه با هِمت مردم کِتِ کاری بَکنید

اُ ، زلالِ  دربَن اِزنو * جاری بَکنید …

 

شاعر:فریدون محمودی