وخت بهاره

شعری از فریدون محمدی در توصیف بهار به گویش ملایری که از تازه شدن طبیعت در فصل بهار سخن می گوید.

 

 

 

چشمَه، قُل قُل ، مُکُنَه ، ماهی مِلَخشَه مین اِو

مرد کاری اونَه ، که سبزی ، مِکارَه ، رُولَه جُون

سُفرَنِ، چیدنُ ، هَشتَن ، دِ کنارش سَمنو

هرکه، سیب و سکه و سبزی، میارَه، رُولَه جُون

کِوش نِو ، کِردَنُ ،مردُم خُونهِ هم عیدی میرَن

دِرٌه یِ سرخ گُلا، تُرُ ، قِطارهَ ، رُولَه جُون …

جُل جاتِ جَم کُنُ گشتی بَزَن، اوٌلِ سال

رَختِ نِو کُن دِ وَرت ، وَختِ بُهارَه، رُولَه جُون

 

شاعر:فریدون محمودی