شعری با لهجه ملایری اثر فریدون محمدی که در آن به یادآوری خاطراتی زیبا می پردازد.

 

يادِ گاريا و رنگِ رنگِ چرخايِ دَرُشكَه
هَني انگار دِ خيالِم دارَه چار نالَه مِتازَه
يادِ گْل ميخايِ پَرچ دَر ديرايِ قِلامُون
ياد گرگِم به هوا و قلَه قادِم زير دالُون

ياد قِش بازيُ كوشَك پايِ پَتي دَركوچَه
يادِ دودُدَمِ مُدبَق، يادِ يي تِيجَه كولوچَه

يادِبرقهِ برقِه كوشاي قشنگِ شبرو نِو …
يادِ دِو دِو ،يادِ نِيدن تونِ حَتا دِمين خِو
يادِ اُ نُقلاي گيشنيزيَُ كِشمشُ سِرنجَه
ياِ تُخمِ مُرغاي رنگي و چَق چَقايِ چِنجَه

يادِ باهم بيدنُ دردِ دِلاي دَر گوشي …
مَكُنَه داغهِ دِل آدمِه انگار ، تر و تازَه

بوبرنگِ دَم عيدا، مِنِه يادِ تو مِنازَه…
يادِ بيد مشكاي باغاي ِ تهِ كوچهَ درازَه

 

شاعر:فریدون محمودی