احمد محمدی ملايری، نویسنده و زبان‌شناس ملایری و یکی از افتخارات این شهر است. این مرد بزرگ، کتاب‌هایی چون ترجمه کتاب عرفان مولوی، بررسی اندیشه‌های عرفانی عطار، اصول و مبانی تصوف و عرفان را تألیف کرده است.

احمد محمدی ملایری، نویسنده و زبان شناس ملایری و یکی از افتخارات این شهر است. 

احمد محمدی ملایری اول فروردین ماه سال ۱۳۰۶ خورشیدی در شهر ملایر به دنیا آمد. او در خانواده‌ای اهل ادب و مذهب بزرگ شد. پدربزرگش یكی از علمای شهر ملایر بود که به «آقانجفی» شهرت داشت و مجتهد تراز اول و مرجع مردم ملایر بود. پدرش در حوزه علمیه اصفهان و نجف دوره‌های تحصیل خود را در فلسفه تا مرحله اجتهاد گذراند و در محضر حضرت آقای آقاسیدابوالحسن اصفهانی شاگردی كرد.  پس از بازگشت از نجف اشرف در حوزه علمیه شهر ملایر به تدریس فلسفه و به شرح منظومه حاج ملاهادی سبزواری پرداخت. پس ازمدتی به كار قضاوت روی آورد و به خدمت وزارت عدلیه (دادگستری) درآمد. پس از چندی، به شغل وكالت دادگستری مشغول شد.

مادر احمد خانمی آرام و صبور بود. می دانست چگونه قرآن را صحیح بخواند.این مادر مهربان، قرائت قرآن را به كودكش آموخت. احمد در دامان مادری دلسوز با آرامش و عطوفت پرورش یافت.

احمد محمدی ملایری، تحصیلات ابتدایی را در شهر ملایر گذراند. خانواده ملایری، گهگاه به خاطر شغل پدر خانواده و به حكم اجبار از شهری به شهر دیگر منتقل می‌شدند و پسرشان هم در آن شهر ادامه تحصیل می‌داد. او تمام دوران دبیرستان را در شهر ملایر گذراند و موفق شد گواهینامه پایان تحصیلات متوسطه را دریافت کند.

احمد محمدی به سبب بیماری چشمی كه داشت، چند سالی از ادامه تحصیل بازماند؛ ولی بعد از مدتی با لطف خداوند، سلامت چشم خود را بازیافت و توانست به دانشكده ادبیات دانشگاه تهران راه یابد.

در دانشگاه با تلاش و کوشش درس خواند و در خرداد سال ۱۳۳۶ خورشیدی موفق به دریافت درجه لیسانس در رشته زبان و ادبیات فارسی شد.
بعد از اتمام تحصیلاتش، به خدمت آموزش و پرورش درآمد و به كار دبیری در شهر ملایر مشغول شد. بین سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۲ دبیر نمونه دبیرستان‌های شهرستان ملایر بود و شاگردان بسیاری در دوره دبیرستان از حضور او بهره مند شدند.
در سال ۱۳۴۲ به پیشنهاد وزارت فرهنگ به عنوان معاون رایزن فرهنگی ایران در بیروت به خدمت گرفته شد. علاقه اش به تدریس، او را بر آن داشت که تمام وقت خود را صرف مطالعه و پژوهش برای تدریس كند تا بنیه علمی‌اش تقویت شود. او تصمیم داشت بعد از بازگشت به وطن، در راه جدیدی به مردم خدمت کند.

در مدت پنج سالی که در بیروت بود، بیشتر اوقات مشغول تدریس و تحصیل علم بود. هم چنین، در مدرسه عالی ادبیات فرانسه (Ecole superieure des letters) به فراگیری زبان و ادبیات فرانسه مشغول شد. همزمان با دانشجویی اش، با مجله ای دوزبانه همكاری كرد كه از نشریات ویژه و رسمی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه لبنان بود .
پس از پشت سر گذاشتن کارشناسی ارشدش،  برای گرفتن درجه دكترا در رشته جامعه شناسی ادبیات در دانشگاه لیون فرانسه ثبت نام كرد. عنوان پایان‌نامه مقدماتی او La These Complementaire بود و موضوعش ترجمه داستان عروسك پشت پرده صادق هدایت  از فارسی به فرانسه بود؛ اما با توجه به شرایط آن زمان، نتوانست آن را به چاپ برساند.او نتوانست پایان‌نامه اصلی اش با عنوان «تأثیر شاهنامه بر زندگی اجتماعی ایران» را به اتمام برساند، این چنین داستان تحصیلی اش نیمه تمام بود.

بعد از اتمام مأموریت فرهنگی اش به ایران بازگشت. او به شدت به زبان و ادبیات فارسی علاقه نشان می داد. شدت این علاقه به حدی بود که پس از بازگشت به ایران در مهرماه سال ۱۳۴۷ ، در دوره فوق لیسانس زبان و ادبیات فارسی دانشكده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران ثبت نام كرد.

موضوع پایان‌‌نامه فوق لیسانس او "ترجمه جلد هفتم از كتاب المغنی" بود كه به راهنمایی استاد حسن مینوچهر آن را به اتمام رساند. جنبش و علاقه اش به کار پژوهشی و تحقیقی انتها نداشت؛ به همین دلیل با موافقت و راهنمایی استاد، رساله‌ای دیگر را با عنوان «تحقیق در تئاتر ایران» نیز به پایان رساند و آن را نیز ضمیمه پایان‌نامه فوق لیسانس خود كرد.
در سال ۱۳۴۹ دوران فوق لیسانسش را با موفقیت به پایان رساند. بعد از آن، وارد دوره دكترای رشته زبان و ادبیات فارسی شد. در اسفند ۱۳۵۳ رساله دكترای خود با عنوان «سبك غزلسرایی و تحلیل اندیشه عرفانی عطار» را گذراند و دکترایش را گرفت. پایان‌نامه‌اش را با راهنمایی شادروان استاد عبدالحسین زرین‌كوب و مشاوره شادروان استاد پرویز ناتل خانلری و استاد مهدی محقق در تاریخ چهارم اسفند ۱۳۵۳ با موفقیت به پایان رساند.

این پایان‌نامه بعدها  انگیزه‌ای شد تا یكی از كتاب‌های او به نام «بررسی اندیشه‌های عرفانی عطار» نوشته شود. محمدی از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۲ معاون دانشكده هنرهای دراماتیك و عضو هیأت علمی اش بود.

او می کوشید تا بتواند برای پیشبرد اهداف آموزشی نقشی مؤثر از خود به جا بگذارد.  او اهتمام داشت تا محیط دانشكده هنرهای دراماتیك را براساس اصول آموزشی منطبق کند.
دکتر محمدی كار ترجمه، تحقیق و تألیف را از نخستین سال‌های دهه 40 یعنی همان زمان كه معاون رایزن فرهنگی ایران در لبنان بود، آغاز كرد. ترجمه‌های او از زبان عربی و فرانسه به فارسی از جمله مقاله‌های او هستند كه در مجله الدراسات الادبیه چاپ می‌شد. از دیگر مجلاتی كه دكتر محمدی با آنها همكاری داشته می‌توان به مجله هنر و مردم، هفت هنر، فرهنگ و زندگی، رشد ادب فارسی، كیهان فرهنگی و ... اشاره كرد.

از مقالات او می‌توان به این عناوین اشاره کرد: مقدمه ای بر دیوان حافظ، مقدمه‌ای بر دوبیتی های باباطاهر، عشق و انواع و مراتب آن از نظر جامی، نظر اوحدی مراغه‌ای درباره آفرینش، سیمای زن در ادب حماسی و اساطیری، مضامین شعر غنایی در ادب حماسی و داستانی.
محمدی ملایری درباره عرفان پس از مولوی می گوید: "به واسطه گسترش اندیشه‌های عرفانی در قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری، بسیاری از شاعران و نویسندگان، بی‌آنكه بتوانند به آن حد متعالی عرفان برسند، برای زیبایی كلام خود از اصطلاحات صوفیه استفاده می‌كردند و این امر باعث شده است كه امروزه برخی از آنها را صوفی بدانیم. در مورد حافظ این مسأله را من چنین تعبیر می‌كنم كه او شاعری بسیار توانا و به ویژه صادق بوده كه به عرفان علاقه قلبی داشته است، اما قلمداد كردن او به عنوان عارف در حد مولوی یا حتی پایین‌تر از او درست نیست."
نام کتاب های تالیفی احمد محمدی ملایری را با هم می خوانیم:

عرفان مولوی

 بررسی اندیشه‌های عرفانی عطار

 اصول و مبانی تصوف و عرفان

 آیین نگارش و سخنوری و تصحیح كلیات آثار عبید زاكانی


مهم‌ترین فعالیت‌ها و مشاغل احمد محمدی ملایری را برای شما لیست کرده ایم:

 ترجمه فصل پنجم از كتاب مقدمه ابن خلدون

 پایان‌نامه دكترا با عنوان سبك غزلسرایی و تحلیل اندیشه عطار

 بیش از ۳۰ سال تدریس در دانشگاه

 معاون رایزن فرهنگی ایران در لبنان و مدرس زبان فارسی در دانشگاه آمریكایی بیروت از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۷

 معاون دانشكده هنرهای دراماتیك و عضو هیأت علمی آن دانشكده از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۲

 معاون امور پژوهش‌های فرهنگی مركز مطالعات و هماهنگی فرهنگی شورای عالی فرهنگ و هنر

 عضو هیأت علمی مدیر گروه زبان و ادب فارسی دانشكده دماوند از دی ماه ۱۳۵۷ تا خرداد ۱۳۵۹

 عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد كرج

 مدیر گروه كارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی واحد كرج

 رئیس دانشكده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه آزاد واحد كرج از ۱۳۶۹ تا ۱۳۸۲

 چهره برگزیده در نخستین همایش چهره‌های ماندگار

 تألیف بیش از ۵۰ عنوان مقاله علمی در زمینه ادبیات